LET OP!

decca

Het voorjaar kondigt zich aan en veel kampeerders krijgen dan de kriebels voor het komende seizoen. Schoonmaken, inspecteren, organiseren en heel veel klusjes liggen ten grondslag aan dit jaarlijks terugkerend fenomeen.
Want we sleuren wat af met z'n allen.
Zo ook wij, de schoonmaakwoede jaagt door de sleurhut.
Lades, kasten alles wordt grondig geinspecteerd.
En zie daar een mapje met kleine aantekeningen van onze reizen als geheugensteuntje.
Herinneringen komen langzaam boven drijven.
Oh ja toen waren we daar en toen hebben we dat gezien.
En weet je nog toen hebben we dat meegemaakt.
Een van deze verhalen wil ik U niet onthouden, want hij staat in ons geheugen gegrift.
Na een aantal maanden aan de Cote-Azur te hebben doorgebracht en genoten van een hoog mondain levenspeil, komt er weer een tijd dat we moeten afdalen naar ons gewone doen.
Want het gezegde luidt toch van, doe maar gewoon dan doe je gek genoeg.
Mijn eega stelde voor een rondreis te maken door midden Frankrijk en daar een culturele draai aan te geven.
En af te reizen naar Nohant als startpunt.
Voor mij klonk dit als een plaats ergens in Noorwegen.
Neen sufferd dat is de plaats waar George Sand en Frans List gewoond en gewerkt hebben en daar worden ieder weekend op het kasteel piano recitels gegeven. En daar wil ik naar toe.
In de loop der jaren heb ik geleerd om tegen deze stellingnames niet meer in het verweer te komen en ons dus reisvaardig te maken voor een aantal culturele weken.
Na twee dagen reizen kwamen we in Nohant aan en dat bleek een dorp te zijn waar ons Lieve Heer nog niet aan was voorbijgekomen zullen we maar zeggen.
Klein stil en ingetogen, maar er was een camping(kje)
Ofwel een een geëgaliseerd weiland met de noodzakelijke voorzieningen.
In ieder geval een plaats waar we konden vertoeven.
Wij hadden per slot van rekening wel op mindere plaatsen gebivakkeerd.
Motto: pootjes uitdraaien en zitten.
Genietend van de ondergaande zon aan een gezellig kabbelend beekje met voorbijschietende forellen en nog meer genietend van een glas wijn met een bak olijven en een stuk gerookte geitenkaas.
We konden alleen maar vaststellen dat het leven goed was.
Na ongeveer een uur werd ons vredig samenzijn verstoord door een aankomend motorvoertuig dat zich stinkend en ronkend een weg baande op de grasmat.
Zuchtend werd het voertuig op enkele meters afstand van ons tot stilstand gebracht, waarna op zeer trage wijze de deurtjes zich openden en een echtpaar zich etaps gewijs deel na deel zich aan ons presenteerden.
Onze smoelen vielen open van verbazing bij het aanschouwen van de twee wezens die voor ons verschenen.
In een voor ons onverstaanbaar Frans, werd gevraagd of de plaats vrij was.
We keken om ons heen.
Er waren er wel dertig vrij.
Maar om op de juiste manier een taal te spreken en te kunnen articuleren, dient men toch de beschikking te hebben over een gaaf gebit.
Helaas was dit bij beide personages, ofwel gebrekkig of niet meer aanwezig.
Nu was op de hele grasmat bijna geen levend wezen te bekennen, behalve een paar konijnen en wij knikten JA.
Voor onze ogen speelde zich een schouwspel af, waar André van Duin jaloers op zou zijn.
Madam gaf haar eega instructie om het vihikel verder uit te laden en het kampeermiddel in elkaar te steken.
De man gaf er blijk van dat hij nog niet zover was en dat zij nog enig geduld moest betrachten, maar dat hij eerst naar het toilet ging.
Misnoegd keek Madam haar eega na en door ons waarneembaar werd hem een ziekte toegewenst die verder geen uitleg behoeft.

Na een klein kwartier of zo keerde de man terug met een blik in de ogen van ik krijg je nog wel secreet.
Inmiddels had Madam al het vihikel grotendeels uitgeladen en nu werd het kampeermiddel uit de verpakking gehaald en de gebruiksaanwijzing gelezen.
Het grondzeil werd op de plaats van bestemming gelegd, de stokken werden bekeken als was het een technisch vernuft dat zijn weerga niet kende na het bouwen van de Eifeltoren.
Voorzichtig werden de stokken in elkaar geschoven, maar hoe langer zij werden des te dramatischer het werd.
Een blik van hopeloosheid maakte zich van de man meester, omdat zijn vrouw de opmerking plaatste dat hij het niet goed deed.
Enkele krachtige verwensingen klonken hard in de zo mooie zomeravond.
Weer werd een poging ondernomen en zowaar het lukte.
Dat waren de stokken. Nu van stokken en doek een geheel maken.
Dit werd bij het voorgaande te hebben aanschouwd verheven tot kunst.
Links in het doek, rechts in het doek, diagonaal, niets wilde lukken.
Door al het gemanouvreer verplaatsten ze zich van beek naar het pad en van het pad weer naar de beek.
Verwoed werden pogingen ondernomen om het zaakje op de plek te houden, maar niets lukte.
Maar zo ja; na een tijdje en nu geloven ook wij in wonderen, ontstond er een vorm van een kampeermiddel met doek.
De vorm was nog ietwat vreemd maar het begon erop te lijken.
Madam had in de winkel schijnbaar een andere vorm gezien en begon haar eega te helpen om de juiste vorm te creëren.
Na nog een tijd te hebben gestoeid met doek en stokken gingen hun blikken in onze richting.
We voelden het al aankomen.
De goede man hijste zijn pantalon op de juiste hoogte, vermande zich en deed ons de mededeling dat het niet lukte.
Ja dat hadden wij ook al vastgesteld, en nu.
Of wij verstand hadden van een tent en hoe je hem in elkaar moet steken.
Mijn eega nam het initatief en ik werd aan de man gekoppeld om het kampeermiddel in de juiste vorm te presenteren.
Na een kwartier zagen zij dan eindelijk het kampeermiddel, waarvan Madam in de winkel het prototype had gezien.
Een plek waar het vermoeide lichaam zich kon neervlijen op de meegebrachte binnenvering matrassen van thuis.
De rust keerde weer op camping Montgivray
En wij genoten weer van onze wijn en de charme van kamperen.